Treinen in Indonesië

 

Toen wij in 2004 in mijn geboorteland Indonesië waren, toen hadden wij voor het eerst met de MH17 gevlogen via Kuala Lumpur naar Jakarta. Onze trip ging naar Ambarawa en omdat onze chauffeur Yanto nog bij toeval in Yogyakarta was bracht hij ons naar Ambarawa waar Museum Kereta api is. Daar staan oude stoomlocomotieven voornamelijk uit Europa.  

Onder andere uit Tjechië, Hongarije, België, Frankrijk, Polen, Nederland en nog meer

Onderhoud

 

Helaas worden deze stoomlocomotieven vaak niet onderhouden en zijn ook in slechte staat. Ook staan ze kapot te roesten had Remy toen me verteld toen ik nog bij de PTTPost werkte. Deze locomotief F1002. Ik kan helaas niet op de bordjes zien uit welk land ze vandaan komen en omdat ik geadopteerd ben spreek ik ook geen vloeiend Indonesisch. Maar in grote lijnen kan ik wel wat van begrijpen. 

Wij stonden toen voor loc C 5417 ik was een beetje verdrietig over iets maar het is al inmiddels ruim 20 jaar geleden dat ik zelf niet meer weet. 

Mijn vader en onze chauffeur Yanto bij loc C 5101 voor een fotosessie. Ik mocht daar niet op de foto. Maar alleen mijn vader wou samen met Yanto. 

Het lijkt er toch wel op dat deze locomotieven wel zijn onderhouden en geverfd waren. Misschien toch een beetje tegenstrijdig dan wat Remy mij toen had verteld tegen me. 

Ik zat tussen in naast Yanto en mijn vader

Wij hadden dat uiteindelijk gevonden. Loc 2407 komt uit Nederland. Werkspoor Amsterdam

Ik vond deze 2 locomotieven wel iets aan zijn verbeterd aan onderhoud. Maar ik kan ook het mis hebben. 

Terwijl ik nog aan het rondkijken was samen met mijn vader ging mijn moeder met Yanto praten en dat ze tegen hem vertelde dat ze haar pols had verbrijzeld.  

Dat Javaanse mannetje werkte daar toen bij Museum Kereta Api. En foto rechts ik zat toen op een bankje

We wachten totdat het tijd was om de stoomloc te zien met rijtuigen. Deze rit is voor genodigden bedoelt maar helaas waren wij toen niet uitgenodigd. Wel mochten we deze plaatje schieten. 

Pracht van een loc en ook mooie wagons. Jammer dat wij niet mee mochten. Ik stond naast die loc.

Nogmaals die loc alleen zonder mij. 

Dit is station van Yogyakarta. We hadden toen helemaal geen idee dat de mannen links van me toen aan het trainen waren voor politiedoeleinden. Mijn vader wou een foto van me maken met die twee mannen erop. Toen ze wat van zeiden hadden we onze excuus aangeboden. Maar omdat we helemaal niets van wisten werden wij gelukkig niet gearresteerd of wat dan ook. Wel vroegen ze eventueel dat we een boete moesten gaan betalen. Met hoeveel weet ik allang niet meer maar anders zou dat veel lager zijn dan de boetes die je nu in Nederland zou moeten betalen. 

We stonden voor het stationsgebouw van Yogyakarta. Links van mij stond er een verkoper die flesjes water ging verkopen. Ik weet wel dat mijn vader een praatje met hem maakte en hem toen een extra fooi gaf. 

Dan de dienstregeling als je met de trein zou gaan. We namen de Prambanan Ekspres naar Solo Balapan. Maar die trein reed 6 maal per dag heen en weer en het was een Bisnis (2e klasse) trein. Voor ongeveer paar kwartjes per persoon kost toen een retour naar Solo. Misschien was het wel € 1,00 geweest maar dat is dan in RP 1.00,00. ongeveer. 

Er stonden nog paar treinen te wachten voor vertrek de Arowillis en de Lodaya rijden ook vanuit Bandung via Yogyakarta naar Solo en Surabaya. 

Treinremise van Yogyakarta

Mijn moeder en ik zaten toen in de Prambanan Ekspres tussen Yogyakarta en Solo

Dit is station Suarabaya Gubeng. De treinreis ernaar toe vanuit Yogyakarta is stuk saaier, Flevolandachtig met alleen rijstvelden. Over station Suarabaya Gubeng kan ik namelijk wel wat vertellen. Links van dit station heb je het oude gedeelte waardoor de inlandse bevolking vaak de trein pakken. Vaak rijden er derde klasse (ekonomi) treinen. Rechts heb je het nieuwe gedeelte waar vaak de eerste klasse (eksekutif) treinen daar komen. Ik neem ook aan dat het treinpersoneel daar zich bevind, terwijl aan de linkerkant van het station vaak ook mannen staan te piesen want vaak zijn er op Indonesische stations geen sanitaire voorzieningen. 

Stoptrein ekonomi trein naar Sidoarjo voor de inlandse bevolking

Nog een ekonomi trein deze gaat naar Banywangi

Werd getrokken door deze dieselloc

Nieuwe gedeelte voor Eksekutif treinen op het Gubeng station

Dit is station Bogor. Tussen Jakarta en Bogor is de lijn geëlektrificeerd. Toen we daar foto's gingen maken waren wij niet echt door iedereen hartelijk ontvangen 

Die man met het blauwe overhemd dacht dat we aan het bespioneren waren. Maar mijn vader had hem uitgelegd dat ik gek was van treinen en dat we foto's gingen maken. 

Bogor is eigenlijk het begin-en eindpunt. Alhoewel er verderop elders op een enkelbaans spoorlijntje nog een andere station van Bogor te vinden is. Maar die is door hekken afgesloten maar dat station heet Bogor Padang. Ik denk dat station Bogor Padang net zo'n soort station is als dat wij bijvoorbeeld met de trein naar Soest gaan. 

We werden daar toen wel hartelijk ontvangen door een stationschef die toen in Bogor was.

Ik stond een beetje gek op de foto maar ik verloor toen mijn evenwicht bijna. Maar toen de plaatselijke bevolking toen uitstapte en wij toen een foto van maakte waren sommige mensen helaas niet zo hartelijk tegen ons. 

Dit station is voor toeristen niet echt een fijn station maar ik denk dat dit het enige station is waar wij niet zo door iedereen hartelijk toen werden ontvangen. Dat is anders dan in Yogyakarta, Surabaya en in Ambarawa.